[Rośliny od A do Z]  [Materiał nauczania]  [Ciekawe strony]  [Kontakt

 

Strona Główna
Rośliny jednoroczne
Rośliny dwuletnie
Byliny niezimujące
Byliny cebulowe
Byliny zimujące
Drzewa liściaste
Krzewy liściaste
Drzewa iglaste
Krzewy iglaste
Rośliny doniczkowe
Rośliny szklarniowe
Bibliografia



Do tej grupy należą te gatunki, które nie przetrzymują naszych polskich zim i spędzają zimę w stanie bezlistnym w postaci specjalnych organów spichrzowych (bulw, kłączy, zgrubiałych korzeni) lub w postaci ulistnionych pędów. Rośliny te muszą być wnoszone do pomieszczeń o temperaturze kilku stopni. Sadzenie roślin do gruntu można rozpocząć wiosną, dopiero po minięciu groźby przymrozków.

Rośliny zimujące w postaci ulistnionych pędów (np. pelargonie) źle znoszą w pomieszczeniach nasze zimy (zbyt ciepło przy jednoczesnym braku odpowiedniej ilości światła), dlatego najczęściej traktowane są jak rośliny sezonowe i są co roku kupowane od producentów.


|   galeria zdjęć    |     opisy      |    uprawa   |  


 

 

Spis gatunków


Gatunki zimujące w postaci podziemnych organów spichrzowych


Gatunki zimujące w postaci ulistnionym roślin


Begonia tuberhybrida - begonia bulwiasta

Canna generalis - paciorecznik ogrodowy

Dahlia x cultorum - dalia ogrodowa

Gladiolus x hybridus - mieczyk ogrodowy

Galtonia candicans - galtonia biaława

Pelargonium zonale - pelargonia rabatowa

Pelargonium hederifolium - pelargonia bluszczolistna

Datura suaveolens - bieluń pachnący, datura

Helichrysum petiolare - kocanki włochate

Iresine herbstii - irezyna Herbsta

Santolina chamaecyparissus - santolina cyprysikowata

Plectranthus coleoides - plektrantus koleusowaty

Senecio cineraria - starzec popielny (mrozy)

Coleus blumei - koleus Blumego


 

 

Gatunki zimujące w postaci podziemnych organów spichrzowych

 

Begonia tuberhybrida - begonia bulwiasta

- mieszaniec, pochodzi od gatunków rosnących w Ameryce Południowej

- wysokość do 30 cm

- wytwarza bulwy wrażliwe na mróz

- łodygi i liście mięsiste, owłosione, niesymetryczne (stąd inna nazwa - ukośnica)

- kwiaty wyrastają z kątów liści, są pojedyncze, półpełne lub pełne, rozdzielnopłciowe, rośliny jednopienne

- kwitnienie od V do jesieni

- grupy odmian:

  • B. tuberhybrida grandiflora - begonia wielkokwiatowa

  • B. tuberhybrida floribunda - begonia średniokwiatowa

  • B. tuberhybrida multiflora - begonia wielokwiatowa (b. drobnokwiatowa)

  • B. tuberhybrida pendula - begonia zwisła

- wymagania: stanowisko słoneczne lub półcieniste, gleba żyzna, zasobna w składniki pokarmowe, odczyn lekko kwaśny, dobrze rośnie na oborniku, nie znosi długotrwałych deszczów (łatwo porażana przez choroby grzybowe), gatunek wrażliwy na mróz (a nawet na przymrozki)

- zastosowanie: rabaty, kwietniki, pojemniki stojące i wiszące, stosowana też jako doniczkowa roślina pokojowa

- uprawa: bulwy sadzimy do gruntu w V/VI, gdy minie groźba przymrozków. Możemy już w II/III wysadzić bulwy w ciepłe miejsce (ok. 20oC) i przyspieszyć - wtedy do gruntu wysadzamy nawet i kwitnące rośliny. Wykopujemy tuż przed pierwszymi jesiennymi przymrozkami i przechowujemy przez zimę w temperaturze ok. 8oC, w torfie lub trocinach.

- rozmnażanie:

~generatywne - wysiew nasion w XI-II w ciepłych szklarniach. Nasiona i siewki są bardzo drobne. Pikowanie jest bardzo pracochłonne ze względu na niewielkie rozmiary siewek, należy wykonać 2-3 razy. Jest to najwydajniejszy sposób rozmnażania begonii.

~wegetatywnie - podział bulw w IV po podpędzeniu w ciepłej szklarni (mało wydajne)

- sadzonki pędowe - ukorzenianie wybijających pędów w III/IV. Ukorzenianie trwa ok. 3 tygodni, jest też niezbyt wydajne

 


Canna generalis - paciorecznik ogrodowy 

- pochodzi z Ameryki Południowej

- wysokość do 150cm

- wytwarza kłącza wrażliwe na mróz

- liście duże podłużne, sztywne, w zależności od odmiany - ciemnozielone, purpurowe lub pasiaste

- pokrój wzniesiony

- kwiaty asymetryczne, zebrane w kłosy, grona lub wiechy, w zależności od odmiany - czerwone, pomarańczowe, żółte, obupłciowe

- owocostany - bardzo ozdobne, kolczaste, nadające się do zasuszania, charakterystyczne twarde kuliste nasiona (wyglądają jak paciorki stąd nazwa paciorecznik)

- kwitnienie w II połowie lata

- grupy odmian:

­ o liściach zielonych, purpurowych, brązowych, pasiastych

­ o kwiatach czerwonych, pomarańczowych, żółtych

­ o wysokości od 40 do 150 cm

- wymagania - stanowisko słoneczne i ciepłe, gleba żyzna, próchniczna, dobrze nawożona obornikiem, wymaga obfitego podlewania i regularnego nawożenia w czasie wegetacji

- zastosowanie - rabaty, kwietniki, osłony, grupy naturalistyczne w parkach i na skwerach, klomby, misy, owocostany nadają się do suchych bukietów, nasiona podobne do czarnych koralików stosowane są do wyrobu korali i różańców

- uprawa: kłącza sadzimy do gruntu w II połowie V, gdy minie groźba przymrozków. Możemy już w II/III wysadzić kłącza w ciepłe miejsce (ok. 20oC) i przyspieszyć - wtedy do gruntu wysadzamy już rośliny z dobrze rozwiniętymi liśćmi. Wykopujemy gdy pierwsze jesienne przymrozki zważą liście. Przed wykopaniem ścinamy pędy na wysokość ok. 10cm. Przechowujemy przez zimę w temperaturze ok. 8oC, w torfie lub innym podłożu dobrze trzymającym wilgoć. W czasie przechowywania wymaga kilkakrotnego zraszania.

- rozmnażanie - generatywnie - nasiona mają grubą łupinę, dlatego należy je przed wysiewem moczyć przez 24 godziny w ciepłej wodzie albo poddać zmiennej temperaturze. Nasiona wysiewamy w II, a w V/VI siewki wysadzamy do gruntu. Rozmnażanie wegetatywne polega w przypadku kanny na podziale kłączy przed sadzeniem do gruntu lub przed doniczkowaniem w szklarni w II.

 

 


Dahlia x cultorum - dalia ogrodowa, georginia

- pochodzi z Ameryki Łacińskiej, gdzie obok rośliny ozdobnej jest także cenioną rośliną użytkową (zgrubiałe korzenie bulwiaste zawierają dużo skrobi i są bardzo smaczne i pożywne po przegotowaniu)

- wysokość od 30 do 150 cm

- wytwarza zgrubiałe korzenie bulwiaste wrażliwe na mróz

- pokrój krzaczasty, tworzy kępy wymagające niejednokrotnie stosowania podpór

- liście ciemnozielone, owalne

- kwiaty bardzo zróżnicowane, barwy prawie wszystkie (nie ma dalii niebieskich)

- kwitnienie w II połowie lata

- grupy odmian:

A. w zależności od typu kwiatostanu: pojedyncze, dekoracyjne, anemonowe, kuliste, pomponowe, kołnierzykowe, peoniowe, kaktusowe.

B. ze względu na wysokość: odmiany niskie i wysokie

- wymagania - stanowisko słoneczne i osłonięte, gleba piaszczysto-gliniasta, wymaga regularnego podlewania i nawożenia

- zastosowanie - odmiany niskie na kwietniki, rabaty, do skrzynek, mis. Odmiany wysokie do tworzenia grup ogrodowych, osłon, na wyższe partie rabat. Dalie pomponowe i kaktusowe nadają się na kwiat cięty.

- uprawa - sadzimy do gruntu w II połowie V. Wykopujemy po pierwszych przymrozkach. Z wykopywaniem karp dalii nie należy zbytnio się spieszyć, gdyż krótki dzień wpływa dodatnio na gromadzenie się substancji zapasowych w zgrubiałych korzeniach. Przechowujemy przez zimę w temperaturze ok.3-5oC, lekko przysypane podłożem. W III możemy przystąpić do podpędzenia karp w ciepłym miejscu (ok.18oC)

- rozmnażanie:

~ generatywnie - rzadko stosowane, właściwie tylko dla odmian o kwiatach pojedynczych. Nasiona wysiewany w III-IV w szklarni. W V/VI wysadzamy młode roślinki do gruntu

~ wegetatywnie - przez podział karp w V, bezpośrednio przed sadzeniem. Musimy pamiętać, aby każda część miała wyraźnie widoczny pąk. Przez sadzonki zielne - w III podpędzamy karpy na zagonach w ciepłej szklarni. Gdy wybiją pędy (IV) wycinamy je wraz z piętką (sadzonki) i doniczkujemy. Do gruntu wysadzamy pod koniec V. Jest to sposób bardzo wydajny, ale pracochłonny.

 


Gladiolus x hybridus - mieczyk ogrodowy

- pochodzenie - mieszańce gatunków rosnących dziko w Afryce Południowej. W Polsce rosną dziko 3 gatunki mieczyków - dachówkowaty, błotny i drobnokwiatowy. Wszystkie są objęte całkowitą ochroną gatunkową.

- wytwarza bulwy wrażliwe na przymrozki

- wysokość - 100-150cm

- pokrój strzelisty, wyprostowany

- liście wąskie, mieczowate (stąd nazwa łacińska i polska)

- kwiaty zebrane w kłosowate kwiatostany, różnobarwne

- kwitnienie w zależności od odmiany - wczesne w VII, średniowczesne w VII/VIII, późne we IX

- wymagania - stanowisko słoneczne, ciepłe i zaciszne, gleba piaszczysto-gliniasta, dobrze nawieziona obornikiem. Ma duże potrzeby nawozowe - wymaga 3 dawek nawozów mineralnych wieloskładnikowych w okresie wegetacji. W czasie kwitnienia ma szczególnie duże wymagania wodne, gdyż wtedy zaczynają się tworzyć bulwki przybyszowe (patrz rysunek - cormels) u podstawy nowej bulwy (new corm)

- zastosowanie - doskonały na kwiat cięty (utrzymuje trwałość prze 2 tygodnie), do obsadzania wysokich partii rabat, jako osłony

- uprawa - bulwy wysadzamy do gruntu w IV. Przed sadzeniem zaprawiamy je w Topsinie lub Kaptanie przez 15 minut (przeciw chorobom grzybowym). Wykopujemy ok. 3-5 tygodni po kwitnieniu, gdy jeszcze liście są zielone. Nie należy się spieszyć z wykopywaniem, gdyż w okresie tych 3-5 tygodni następuje silny wzrost wytworzonych wcześniej bulwek przybyszowych. Po wykopaniu bulwy suszymy w przewiewnym i ciepłym miejscu przez tydzień. Następnie usuwamy łuski i korzenie i przechowujemy przez zimę w ażurowych skrzynkach lub papierowych torbach w temperaturze 5-10oC.

- rozmnażanie - wegetatywne - wysadzanie młodych bulwek do zimnego inspektu w III. W V/VI zdejmujemy okna. We IX - X wykopujemy bulwy i przechowujemy.

 

Gatunki zimujące w postaci ulistnionym roślin

 


Pelargonium zonale (Pelargonium x hortorum) - pelargonia rabatowa

 - pochodzenie -  mieszaniec kilku gatunków wyjściowych pochodzących z Afryki, gdzie są krzewinkami

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, cała roślina delikatnie owłosiona

- wysokość - do 80 cm

- pokrój krzaczasty, pędy wzniesione, mięsiste, u starszych osobników drewniejące u podstawy

- liście - długoogonkowe, okrągłe, lekko klapowane, ząbkowane, często z brązowo czerwonym pierścieniem. Roztarte liście intensywnie pachną.

- kwiaty - zebrane  w baldach, osadzone na długich pędach kwiatostanowych. Kwiaty pojedyncze, półpełne lub pełne, barwy białej, różowej, fioletowej, czerwonej, często dwubarwne.

- kwitnienie - VI - X, jest wyrównane i długotrwałe

- wymagania - stanowisko słoneczne, przewiewne. W miejscach chłodnych i wilgotnych pelargonie często chorują na choroby grzybowe. Gleba przeciętna, nie nawożona nadmiernie, gdyż przenawożone pelargonie słabiej kwitną. Dobrze reagują na systematyczne nawożenie nawozami wieloskładnikowymi, natomiast uważać należy z nawożeniem azotowym. Dobrze znoszą dłuższe okresy suszy. Na rabatach najlepiej jest sadzić pelargonie o kwiatach pojedynczych, które są mniej wrażliwe na deszcz i nie zagniwają podczas długotrwałych deszczy.

 - zastosowanie -  jedna z najlepszych roślin do obsadzania pojemników (skrzynki balkonowe), doskonała do kompozycji na kwietnikach, rabatach.

- uprawa - przed nastaniem przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 8-10oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. Tak przechowywane pelargonie mogą być materiałem matecznym na następny rok.

- rozmnażanie - wegetatywne - sadzonki wierzchołkowe późnym latem w VII-IX lub wiosną w II-III. Sadzonki ukorzeniają się wciągu 2 tygodni.

- generatywne - wysiew nasion w XII-I, najlepiej po wcześniejszej skaryfikacji. Nasiona kiełkują w temperaturze 22oC ok. 2 tygodni. Rozmnożone rośliny wysadzamy do gruntu w drugiej połowie V.

 


Pelargonium hederifolium (Pelargonium peltatum) - pelargonia bluszczolistna

- pochodzenie -  południowa Afryka, gdzie jest krzewinką

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, pędy kruche, pokładające się,

- wysokość -  cm

- pokrój - pędy pokładające się lub zwisające, traktowana jako roślina zwisająca

- liście - tarczowate, pięcioklapowe, nieco podobne w zarysie so liści bluszczu, sztywne, skórzaste, błyszczące, nieowłosione, osadzone na długich ogonkach.

- kwiaty - drobniejsze niż u pozostałych gatunków pelargonii, pojedyncze, półpełne lub pełne, im bardziej wypełnione kwiaty, tym ich mniej na roślinie. Kwiaty o barwie białej, różowej, fioletowej, czerwonej, piękne są też odmiany dwubarwne

- kwitnienie - od V do pierwszych jesiennych przymrozków, czasem zdarza się widzieć kwitnące egzemplarze nawet w połowie XI.

- wymagania - stanowisko słoneczne lub półcieniste, lepiej niż pozostałe gatunki pelargonii znoszą dłuższe okresy deszczowe (nie mają owłosionych wrażliwych liści).

- zastosowanie - przede wszystkim do obsadzania wiszących pojemników, jeden z najlepszych gatunków do skrzynek balkonowych.

- uprawa - patrz - pelargonia rabatowa

- rozmnażanie - wegetatywne - patrz pelargonia rabatowa.

 


Datura suaveolens (Brugmansia suaveolens) - bieluń pachnący, datura, trąby anielskie

- pochodzenie -  Meksyk, gdzie jest krzewem

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość -  do 400 cm

- pokrój drzewkowaty, roślina ozdobna z kwiatów, pokroju i liści

- liście - owalne, nagie, lekko wcinane, osadzone na długich szypułkach,

- kwiaty - duże, lejkowate, silnie pachnące, osadzone na długich szypułkach, zwieszające się, białe, różowe, żółte, pomarańczowe, pojedyncze, półpełne lub pełne.

- kwitnienie - od VII do pierwszych przymrozków,

- wymagania - stanowisko słoneczne lub lekko ocienione, ciepłe, osłonięte od wiatru. Gleba żyzna, dobrze uprawiona. Rośliny wymagają systematycznego podlewania i nawożenia. Są wrażliwe na pierwsze jesienne przymrozki.

- zastosowanie - cenna roślina pojemnikowa, najładniej wygląda wyeksponowana pojedynczo na trawniku, werandzie, tarasie. Cała roślina jest silnie trująca.

- uprawa - przed nastaniem przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 5-8oC i przycinamy pędy o 1/3 długości. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. Tak przechowywane datury mogą być materiałem matecznym na następny rok.

- rozmnażanie - wegetatywne - sadzonki wierzchołkowe w III. Ukorzenione rośliny sadzimy do gruntu w V/VI.

generatywne - z nasion możemy wysiewać niektóre odmiany o kwiatach pojedynczych. Nasiona po krótkiej stratyfikacji (2-4 tygodnie) wysiewamy w II-III, kiełkują w temp. 22oC

 


Helichrysum petiolare (Gnaphalium lanatum) - kocanki włochate (gnafalium)

- pochodzenie -  Afryka południowa, gdzie jest krzewinką

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość -  50-100 cm

- pokrój - zwisający lub płożący, cała roślina jest bardzo gęsto, wełnisto owłosiona, jest barwy popielatej

- liście - drobne, owalne, gęsto ułożone na długich pędach

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego, zebrane w drobne koszyczki

- wymagania - stanowisko słoneczne i suche, gleba dość żyzna, nie podmokła. Nie znosi wilgotnych lat, ani polewania wodą po liściach, gdyż łatwo jest wtedy atakowana przez choroby grzybowe

- zastosowanie - do obsadzania kwietników, na obwódki, do wiszących pojemników jako roślina zwisająca

- uprawa - przed nastaniem przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić.. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe.

- rozmnażanie - wegetatywne - przez sadzonki wierzchołkowe w I-III lub pod koniec lata. Po ukorzenieniu sadzimy do doniczek i uszczykujemy w celu lepszego rozkrzewienia. Ukorzenione rośliny wysadza się w V na miejsce stałe w rozstawie 15cm x 20cm.

 


Iresine herbstii - irezyna Herbsta

- pochodzenie - Brazylia

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, roślina ozdobna z liści, u nas nie kwitnie

- wysokość -  20-40 cm

- pokrój krzaczasty, pędy soczyste, purpurowo czerwone

- liście - owalne, mięsiste, purpurowe z wyraźnie zarysowanym żyłkowaniem.

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego,

- wymagania - stanowisko słoneczne, gleba żyzna, przepuszczalna

- zastosowanie - doskonała do tworzenia zestawień kolorystycznych, na kwietniki dywanowe, obwódki, do pojemników, rzadziej roślina doniczkowa,

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe. W naszym klimacie przechowywanie przez zimę jest mało opłacalne, dlatego jest stosowana jako roślina sezonowa - jednoroczna.

- rozmnażanie - wegetatywne - przez sadzonki wierzchołkowe w II-III. Ukorzenione rośliny wysadza się w VI na miejsce stałe w rozstawie 15cm x 20cm.

 


Santolina chamaecyparissus - santolina cyprysikowata

- pochodzenie - krzewinka z Europy południowej

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów

- wysokość -  10-50 cm

- pokrój - krzaczasty, podobny do cyprysika (stąd nazwa), roślina ozdobna z pokroju i liści, rzadziej z kwiatów, pędy ma kruche, szaro kutnerowato owłosione, od dołu zdrewniałe

- liście - drobne, pierzaste, o charakterystycznej srebrzystej barwie, osadzone w rzędach, wyglądają jak małe łuseczki. Liście specyficznie pachną.

- kwiaty  - zebrane w kwiatostany typu koszyczek, składający się wyłącznie z żółtych kwiatów rurkowych, osadzony pojedynczo na pędach kwiatostanowych. Kwitnienie w VII-IX.

- wymagania - Stanowisko słoneczne i suche, gleba przepuszczalna, żyzna, lekko kwaśna

- zastosowanie - doskonała do tworzenia zestawień kolorystycznych z roślinami intensywnie zielonymi i czerwonymi, na kwietniki dywanowe, obwódki, do pojemników, rzadziej roślina doniczkowa. Doskonale znosi cięcie, dlatego można ją formować w niskie żywopłoty.

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe.

- rozmnażanie - wegetatywne - z sadzonek wierzchołkowych wiosną lub jesienią. Ukorzenione sadzonki wysadzamy na miejsce stałe w V w rozstawie 20cm x 30cm.

 


Plectranthus coleoides - plektrantus koleusowy

 

- pochodzenie -  Indie

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość -  pędy długości do 100 cm

- pokrój zwisający, roślina ozdobna tylko z pokroju i liści, pędy delikatne, kruche, wiotkie

- liście - gęsto osadzone na pędzie, jajowate, ząbkowane, lekko owłosione, najczęściej biało obrzeżone. Pędy i liście charakterystycznie pachną, czym odstraszają komary i mole.

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego, drobne niebieskie lub białe

- wymagania - stanowisk słoneczne lub półcieniste, gleba próchniczna, żyzna, lekko kwaśna, stale lekko wilgotna.

- zastosowanie - doskonała roślina do obsadzania pojemników, do tworzenia zestawień z roślinami o intensywnych barwach, może być też stosowana na rabatach jako roślina okrywowa.

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe.

- rozmnażanie - wegetatywne - przez sadzonki wierzchołkowe pobierane przez niemal cały rok (poza okresem zimowym). Po ukorzenieniu sadzonki uszczykujemy w celu lepszego rozkrzewienia. Na miejsce stałe w ogrodzie wysadzamy w V.

 


Senecio cineraria (Senecio bicolor, Cineraria maritima) - starzec popielny (mrozy)

- pochodzenie -  Europa południowa, gdzie jest krzewinką

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość - 20-60 cm

- pokrój krzaczasty, roślina ozdobna z pokroju i liści, kwiaty niepozorne, cała roślina filcowato owłosiona, pędy rozgałęzione w dolnej części, gęsto ulistnione,

- liście - głęboko wcinane, całe białe, filcowato owłosione

- kwiaty - nie stanowią głównej ozdoby rośliny, żółte koszyczki zebrane w baldachogrona

- wymagania - stanowisko słoneczne (tylko wtedy liście wybarwiają się srebrzyście), gleba przeciętna.

- zastosowanie - doskonała roślina do tworzenia zestawień z roślinami o intensywnych barwach, do obsadzania kwietników, obwódek, pojemników, grobów - szczególnie późnym latem i jesienią.

- uprawa - traktowana jako roślina jednoroczna, nie przechowujemy przez zimę.

- rozmnażanie - wysiew nasion w III-IV do inspektu, rozsadę wysadzamy w V na miejsce stałe, w rozstawie 20cm x 20cm.

 


Coleus blumei - koleus Blumego, pokrzywka brazylijska (Solenostemon scuttellarioides)

- pochodzenie -  Indonezja, Afryka

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, pędy czterokanciaste, soczyste, sztywne, kruche

- wysokość - 25-80 cm

- pokrój krzaczasty, roślina ozdobna tylko z pokroju i liści

- liście - podobne nieco do liści pokrzywy, ale nie parzące osadzone parami, jajowate, o brzegach ząbkowanych, bardzo barwne - najczęściej purpurowe, czerwone, żółte w różnych kombinacjach,

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego, zebrane w kłosowate kwiatostany, różnobarwne różowe, liliowe, niebieskie, typowe dla rodziny wargowych - grzbieciste

- kwitnienie - latem, w zależności od odmiany. Im później roślina kwitnie, tym dłużej zachowuje  ładny pokrój i ulistnienie.

- wymagania - stanowisko słoneczne lub tylko lekko ocienione, co wpływa na lepsze wybarwienie liści. Gleba próchniczna, zasobna, przepuszczalna. W czasie upałów oraz na pełnym słońcu rośliny wymagają systematycznego, obfitego podlewania, gdyż bardzo łatwo więdną. Rośliny należy systematycznie uszczykiwać, gdyż tylko wtedy uzyskamy rośliny niekwitnące i krzaczaste. Należy też systematycznie usuwać kwiatostany, co poprawi trwałość i pokrój roślin.

- zastosowanie - gatunek doskonały do tworzenia zestawień kolorystycznych na klombach, kwietnikach dywanowych w pojemnikach stojących i wiszących, na obwódki, stosowany też jako krótkowieczna roślina doniczkowa.

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 15oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe. Przetrzymywanie roślin przez zimę jest mało opłacalne, tym bardziej, że rośliny doskonale rozmnażają się z siewu, a w naszych mieszkaniach nie ma dobrych warunków na przechowanie ulistnionych roślin (podobnie jak w przypadku pelargonii - zbyt mało światła przy zbyt wysokiej temperaturze).

- rozmnażanie - wegetatywne - zawsze otrzymamy rysunek liści identyczny jak u rośliny matecznej, z sadzonek wierzchołkowych sporządzanych w II-III, w temp. 20oC

generatywne - niemal każda siewka ma nieco inną barwę liści i rysunek na liściach, wysiew nasion w I - III, kiełkowanie w temp. 20-22oC. Podczas przesadzania siewek możemy dokonać selekcji, gdyż rośliny najczęściej znacznie różnią się od siebie barwą liści. Młode rośliny zarówno rozmnożone z sadzonek jak i z siewu wymagają przycinania pędów 1-2 razy w celu dobrego rozkrzewienia. Na miejsce stałe wysadzamy rozsadę w V-VI  w rozstawie 15cm x 20cm.

 


Galtonia candicans - galtonia biaława (hiacynt letni)

- pochodzenie - Afryka Południowa

- wytwarza podziemnych organów spichrzowych,

- wysokość - do 100 cm

- roślina cebulowa, cebule nie zimują w gruncie i muszą być przechowywane w pomieszczeniach powyżej 0 oC. Wytwarza duże, wieloletnie cebule, okryte grubą mięsistą łuską.

- liście - wydłużone, wygięte w rynienkę, długie (ok. 50 cm), niebieskawe.

- kwiaty - białe, dzwonkowate, zwisające, zebrane po 20-30 sztuk w długie grona, na grubym, bezlistnym pędzie kwiatostanowym, przypominającym kwiatostan hiacyntów (stąd druga nazwa). W jednym sezonie z cebuli mogą wyrosnąć dwa pędy kwiatostanowe, jeden po drugim. Kwitnienie VII-VIII.

- wymagania - Stanowisko słoneczne, gleba dobrze uprawiona, zasobna, piaszczysto-gliniasta, średnio wilgotna. W czasie upałów i suszy wymaga nawadniania. W czasie wegetacji należy kilkakrotnie zasilać nawozem wieloskładnikowym.

- zastosowanie - do tworzenia grup na rabatach, kwietnikach, na kwiat cięty.

- uprawa - we IX-X (przed pierwszymi przymrozkami) cebule wyjmujemy z gruntu i przechowujemy podobnie jak inne rośliny wytwarzające organy spichrzowe - w temp ok. 8-10 o C, przesypane piaskiem lub torfem. Cebule wysadzamy do gruntu w IV/V w rozstawie 30cm x 50cm.

- rozmnażanie - wegetatywne - z cebul przybyszowych w IV-V. Generatywnie rozmnaża się galtonię rzadziej, ponieważ siewki zakwitają dopiero po 2-3 latach. Wysiew nasion jesienią lub wiosną. W VI wysadza się przepikowane siewki na rozsadnik.

 


Galerie zdjęć
Słowniczek
Uprawa roślin  
Rozmnażanie roślin
Kalendarz ogrodnika
Ozdobna flora Polski
Ogrody botaniczne
Arboreta
Ogrody historyczne
Ochrona roślin
Nasadzenia ogrodowe
Ciekawostki
Rośliny od A do Z

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© 2010 Anna Musur. Design by Szablony.Maniak.Pl.