|   galeria zdjęć    |     opisy      |    uprawa   |  

Spis gatunków

Gatunki zimujące w postaci podziemnych organów spichrzowych

Begonia tuberhybrida - begonia bulwiasta

- mieszaniec, pochodzi od gatunków rosnących w Ameryce Południowej

- wysokość do 30 cm

- wytwarza bulwy wrażliwe na mróz

- łodygi i liście mięsiste, owłosione, niesymetryczne (stąd inna nazwa - ukośnica)

- kwiaty wyrastają z kątów liści, są pojedyncze, półpełne lub pełne, rozdzielnopłciowe, rośliny jednopienne

- kwitnienie od V do jesieni

- grupy odmian:

• B. tuberhybrida grandiflora - begonia wielkokwiatowa

• B. tuberhybrida floribunda - begonia średniokwiatowa

• B. tuberhybrida multiflora - begonia wielokwiatowa (b. drobnokwiatowa)

• B. tuberhybrida pendula - begonia zwisła

- wymagania: stanowisko słoneczne lub półcieniste, gleba żyzna, zasobna w składniki pokarmowe, odczyn lekko kwaśny, dobrze rośnie na oborniku, nie znosi długotrwałych deszczów (łatwo porażana przez choroby grzybowe), gatunek wrażliwy na mróz (a nawet na przymrozki)

- zastosowanie: rabaty, kwietniki, pojemniki stojące i wiszące, stosowana też jako doniczkowa roślina pokojowa

- uprawa: bulwy sadzimy do gruntu w V/VI, gdy minie groźba przymrozków. Możemy już w II/III wysadzić bulwy w ciepłe miejsce (ok. 20^oC) i przyspieszyć - wtedy do gruntu wysadzamy nawet i kwitnące rośliny. Wykopujemy tuż przed pierwszymi jesiennymi przymrozkami i przechowujemy przez zimę w temperaturze ok. 8^oC, w torfie lub trocinach.

- rozmnażanie:

~generatywne - wysiew nasion w XI-II w ciepłych szklarniach. Nasiona i siewki są bardzo drobne. Pikowanie jest bardzo pracochłonne ze względu na niewielkie rozmiary siewek, należy wykonać 2-3 razy. Jest to najwydajniejszy sposób rozmnażania begonii.

~wegetatywnie - podział bulw w IV po podpędzeniu w ciepłej szklarni (mało wydajne)

- sadzonki pędowe - ukorzenianie wybijających pędów w III/IV. Ukorzenianie trwa ok. 3 tygodni, jest też niezbyt wydajne

Canna generalis - paciorecznik ogrodowy 

- pochodzi z Ameryki Południowej

- wysokość do 150cm

- wytwarza kłącza wrażliwe na mróz

- liście duże podłużne, sztywne, w zależności od odmiany - ciemnozielone, purpurowe lub pasiaste

- pokrój wzniesiony

- kwiaty asymetryczne, zebrane w kłosy, grona lub wiechy, w zależności od odmiany - czerwone, pomarańczowe, żółte, obupłciowe

- owocostany - bardzo ozdobne, kolczaste, nadające się do zasuszania, charakterystyczne twarde kuliste nasiona (wyglądają jak paciorki stąd nazwa paciorecznik)

- kwitnienie w II połowie lata

- grupy odmian:

­ o liściach zielonych, purpurowych, brązowych, pasiastych

­ o kwiatach czerwonych, pomarańczowych, żółtych

­ o wysokości od 40 do 150 cm

- wymagania - stanowisko słoneczne i ciepłe, gleba żyzna, próchniczna, dobrze nawożona obornikiem, wymaga obfitego podlewania i regularnego nawożenia w czasie wegetacji

- zastosowanie - rabaty, kwietniki, osłony, grupy naturalistyczne w parkach i na skwerach, klomby, misy, owocostany nadają się do suchych bukietów, nasiona podobne do czarnych koralików stosowane są do wyrobu korali i różańców

- uprawa: kłącza sadzimy do gruntu w II połowie V, gdy minie groźba przymrozków. Możemy już w II/III wysadzić kłącza w ciepłe miejsce (ok. 20^oC) i przyspieszyć - wtedy do gruntu wysadzamy już rośliny z dobrze rozwiniętymi liśćmi. Wykopujemy gdy pierwsze jesienne przymrozki zważą liście. Przed wykopaniem ścinamy pędy na wysokość ok. 10cm. Przechowujemy przez zimę w temperaturze ok. 8^oC, w torfie lub innym podłożu dobrze trzymającym wilgoć. W czasie przechowywania wymaga kilkakrotnego zraszania.

- rozmnażanie - generatywnie - nasiona mają grubą łupinę, dlatego należy je przed wysiewem moczyć przez 24 godziny w ciepłej wodzie albo poddać zmiennej temperaturze. Nasiona wysiewamy w II, a w V/VI siewki wysadzamy do gruntu. Rozmnażanie wegetatywne polega w przypadku kanny na podziale kłączy przed sadzeniem do gruntu lub przed doniczkowaniem w szklarni w II.

Dahlia x cultorum - dalia ogrodowa, georginia

- pochodzi z Ameryki Łacińskiej, gdzie obok rośliny ozdobnej jest także cenioną rośliną użytkową (zgrubiałe korzenie bulwiaste zawierają dużo skrobi i są bardzo smaczne i pożywne po przegotowaniu)

- wysokość od 30 do 150 cm

- wytwarza zgrubiałe korzenie bulwiaste wrażliwe na mróz

- pokrój krzaczasty, tworzy kępy wymagające niejednokrotnie stosowania podpór

- liście ciemnozielone, owalne

- kwiaty bardzo zróżnicowane, barwy prawie wszystkie (nie ma dalii niebieskich)

- kwitnienie w II połowie lata

- grupy odmian:

A. w zależności od typu kwiatostanu: pojedyncze, dekoracyjne, anemonowe, kuliste, pomponowe, kołnierzykowe, peoniowe, kaktusowe.

B. ze względu na wysokość: odmiany niskie i wysokie

- wymagania - stanowisko słoneczne i osłonięte, gleba piaszczysto-gliniasta, wymaga regularnego podlewania i nawożenia

- zastosowanie - odmiany niskie na kwietniki, rabaty, do skrzynek, mis. Odmiany wysokie do tworzenia grup ogrodowych, osłon, na wyższe partie rabat. Dalie pomponowe i kaktusowe nadają się na kwiat cięty.

- uprawa - sadzimy do gruntu w II połowie V. Wykopujemy po pierwszych przymrozkach. Z wykopywaniem karp dalii nie należy zbytnio się spieszyć, gdyż krótki dzień wpływa dodatnio na gromadzenie się substancji zapasowych w zgrubiałych korzeniach. Przechowujemy przez zimę w temperaturze ok.3-5^oC, lekko przysypane podłożem. W III możemy przystąpić do podpędzenia karp w ciepłym miejscu (ok.18^oC)

- rozmnażanie:

~ generatywnie - rzadko stosowane, właściwie tylko dla odmian o kwiatach pojedynczych. Nasiona wysiewany w III-IV w szklarni. W V/VI wysadzamy młode roślinki do gruntu

~ wegetatywnie - przez podział karp w V, bezpośrednio przed sadzeniem. Musimy pamiętać, aby każda część miała wyraźnie widoczny pąk. Przez sadzonki zielne - w III podpędzamy karpy na zagonach w ciepłej szklarni. Gdy wybiją pędy (IV) wycinamy je wraz z piętką (sadzonki) i doniczkujemy. Do gruntu wysadzamy pod koniec V. Jest to sposób bardzo wydajny, ale pracochłonny.

Gladiolus x hybridus - mieczyk ogrodowy

- pochodzenie - mieszańce gatunków rosnących dziko w Afryce Południowej. W Polsce rosną dziko 3 gatunki mieczyków - dachówkowaty, błotny i drobnokwiatowy. Wszystkie są objęte całkowitą ochroną gatunkową.

- wytwarza bulwy wrażliwe na przymrozki

- wysokość - 100-150cm

- pokrój strzelisty, wyprostowany

- liście wąskie, mieczowate (stąd nazwa łacińska i polska)

- kwiaty zebrane w kłosowate kwiatostany, różnobarwne

- kwitnienie w zależności od odmiany - wczesne w VII, średniowczesne w VII/VIII, późne we IX

- wymagania - stanowisko słoneczne, ciepłe i zaciszne, gleba piaszczysto-gliniasta, dobrze nawieziona obornikiem. Ma duże potrzeby nawozowe - wymaga 3 dawek nawozów mineralnych wieloskładnikowych w okresie wegetacji. W czasie kwitnienia ma szczególnie duże wymagania wodne, gdyż wtedy zaczynają się tworzyć bulwki przybyszowe (patrz rysunek - cormels) u podstawy nowej bulwy (new corm)

- zastosowanie - doskonały na kwiat cięty (utrzymuje trwałość prze 2 tygodnie), do obsadzania wysokich partii rabat, jako osłony

- uprawa - bulwy wysadzamy do gruntu w IV. Przed sadzeniem zaprawiamy je w Tosinie lub Kaptanie przez 15 minut (przeciw chorobom grzybowym). Wykopujemy ok. 3-5 tygodni po kwitnieniu, gdy jeszcze liście są zielone. Nie należy się spieszyć z wykopywaniem, gdyż w okresie tych 3-5 tygodni następuje silny wzrost wytworzonych wcześniej bulwek przybyszowych. Po wykopaniu bulwy suszymy w przewiewnym i ciepłym miejscu przez tydzień. Następnie usuwamy łuski i korzenie i przechowujemy przez zimę w ażurowych skrzynkach lub papierowych torbach w temperaturze 5-10^oC.

- rozmnażanie - wegetatywne - wysadzanie młodych bulwek do zimnego inspektu w III. W V/VI zdejmujemy okna. We IX - X wykopujemy bulwy i przechowujemy.

Gatunki zimujące w postaci ulistnionym roślin

Pelargonium zonale (Pelargonium x hortorum) - pelargonia rabatowa

 - pochodzenie -  mieszaniec kilku gatunków wyjściowych pochodzących z Afryki, gdzie są krzewinkami

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, cała roślina delikatnie owłosiona

- wysokość - do 80 cm

- pokrój krzaczasty, pędy wzniesione, mięsiste, u starszych osobników drewniejące u podstawy

- liście - długoogonkowe, okrągłe, lekko klapowane, ząbkowane, często z brązowo czerwonym pierścieniem. Roztarte liście intensywnie pachną.

- kwiaty - zebrane  w baldach, osadzone na długich pędach kwiatostanowych. Kwiaty pojedyncze, półpełne lub pełne, barwy białej, różowej, fioletowej, czerwonej, często dwubarwne.

- kwitnienie - VI - X, jest wyrównane i długotrwałe

- wymagania - stanowisko słoneczne, przewiewne. W miejscach chłodnych i wilgotnych pelargonie często chorują na choroby grzybowe. Gleba przeciętna, nie nawożona nadmiernie, gdyż przenawożone pelargonie słabiej kwitną. Dobrze reagują na systematyczne nawożenie nawozami wieloskładnikowymi, natomiast uważać należy z nawożeniem azotowym. Dobrze znoszą dłuższe okresy suszy. Na rabatach najlepiej jest sadzić pelargonie o kwiatach pojedynczych, które są mniej wrażliwe na deszcz i nie zagniwają podczas długotrwałych deszczy.

 - zastosowanie -  jedna z najlepszych roślin do obsadzania pojemników (skrzynki balkonowe), doskonała do kompozycji na kwietnikach, rabatach.

- uprawa - przed nastaniem przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 8-10^oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. Tak przechowywane pelargonie mogą być materiałem matecznym na następny rok.

- rozmnażanie - wegetatywne - sadzonki wierzchołkowe późnym latem w VII-IX lub wiosną w II-III. Sadzonki ukorzeniają się wciągu 2 tygodni.

- generatywne - wysiew nasion w XII-I, najlepiej po wcześniejszej skaryfikacji. Nasiona kiełkują w temperaturze 22^oC ok. 2 tygodni. Rozmnożone rośliny wysadzamy do gruntu w drugiej połowie V.

Pelargonium hederifolium (Pelargonium peltatum) - pelargonia bluszczolistna

- pochodzenie -  południowa Afryka, gdzie jest krzewinką

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, pędy kruche, pokładające się,

- wysokość -  cm

- pokrój - pędy pokładające się lub zwisające, traktowana jako roślina zwisająca

- liście - tarczowate, pięcioklapowe, nieco podobne w zarysie so liści bluszczu, sztywne, skórzaste, błyszczące, nieowłosione, osadzone na długich ogonkach.

- kwiaty - drobniejsze niż u pozostałych gatunków pelargonii, pojedyncze, półpełne lub pełne, im bardziej wypełnione kwiaty, tym ich mniej na roślinie. Kwiaty o barwie białej, różowej, fioletowej, czerwonej, piękne są też odmiany dwubarwne

- kwitnienie - od V do pierwszych jesiennych przymrozków, czasem zdarza się widzieć kwitnące egzemplarze nawet w połowie XI.

- wymagania - stanowisko słoneczne lub półcieniste, lepiej niż pozostałe gatunki pelargonii znoszą dłuższe okresy deszczowe (nie mają owłosionych wrażliwych liści).

- zastosowanie - przede wszystkim do obsadzania wiszących pojemników, jeden z najlepszych gatunków do skrzynek balkonowych.

- uprawa - patrz - pelargonia rabatowa

- rozmnażanie - wegetatywne - patrz pelargonia rabatowa.

Datura suaveolens (Brugmansia suaveolens) - bieluń pachnący, datura, trąby anielskie

- pochodzenie -  Meksyk, gdzie jest krzewem

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość -  do 400 cm

- pokrój drzewkowaty, roślina ozdobna z kwiatów, pokroju i liści

- liście - owalne, nagie, lekko wcinane, osadzone na długich szypułkach,

- kwiaty - duże, lejkowate, silnie pachnące, osadzone na długich szypułkach, zwieszające się, białe, różowe, żółte, pomarańczowe, pojedyncze, półpełne lub pełne.

- kwitnienie - od VII do pierwszych przymrozków,

- wymagania - stanowisko słoneczne lub lekko ocienione, ciepłe, osłonięte od wiatru. Gleba żyzna, dobrze uprawiona. Rośliny wymagają systematycznego podlewania i nawożenia. Są wrażliwe na pierwsze jesienne przymrozki.

- zastosowanie - cenna roślina pojemnikowa, najładniej wygląda wyeksponowana pojedynczo na trawniku, werandzie, tarasie. Cała roślina jest silnie trująca.

- uprawa - przed nastaniem przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 5-8^oC i przycinamy pędy o 1/3 długości. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. Tak przechowywane datury mogą być materiałem matecznym na następny rok.

- rozmnażanie - wegetatywne - sadzonki wierzchołkowe w III. Ukorzenione rośliny sadzimy do gruntu w V/VI.

generatywne - z nasion możemy wysiewać niektóre odmiany o kwiatach pojedynczych. Nasiona po krótkiej stratyfikacji (2-4 tygodnie) wysiewamy w II-III, kiełkują w temp. 22^oC

Helichrysum petiolare (Gnaphalium lanatum) - kocanki włochate (gnafalium)

- pochodzenie -  Afryka południowa, gdzie jest krzewinką

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość -  50-100 cm

- pokrój - zwisający lub płożący, cała roślina jest bardzo gęsto, wełnisto owłosiona, jest barwy popielatej

- liście - drobne, owalne, gęsto ułożone na długich pędach

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego, zebrane w drobne koszyczki

- wymagania - stanowisko słoneczne i suche, gleba dość żyzna, nie podmokła. Nie znosi wilgotnych lat, ani polewania wodą po liściach, gdyż łatwo jest wtedy atakowana przez choroby grzybowe

- zastosowanie - do obsadzania kwietników, na obwódki, do wiszących pojemników jako roślina zwisająca

- uprawa - przed nastaniem przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15^oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić.. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe.

- rozmnażanie - wegetatywne - przez sadzonki wierzchołkowe w I-III lub pod koniec lata. Po ukorzenieniu sadzimy do doniczek i uszczykujemy w celu lepszego rozkrzewienia. Ukorzenione rośliny wysadza się w V na miejsce stałe w rozstawie 15cm x 20cm.

Iresine herbstii - irezyna Herbsta

- pochodzenie - Brazylia

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, roślina ozdobna z liści, u nas nie kwitnie

- wysokość -  20-40 cm

- pokrój krzaczasty, pędy soczyste, purpurowo czerwone

- liście - owalne, mięsiste, purpurowe z wyraźnie zarysowanym żyłkowaniem.

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego,

- wymagania - stanowisko słoneczne, gleba żyzna, przepuszczalna

- zastosowanie - doskonała do tworzenia zestawień kolorystycznych, na kwietniki dywanowe, obwódki, do pojemników, rzadziej roślina doniczkowa,

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15^oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe. W naszym klimacie przechowywanie przez zimę jest mało opłacalne, dlatego jest stosowana jako roślina sezonowa - jednoroczna.

- rozmnażanie - wegetatywne - przez sadzonki wierzchołkowe w II-III. Ukorzenione rośliny wysadza się w VI na miejsce stałe w rozstawie 15cm x 20cm.

Santolina chamaecyparissus - santolina cyprysikowata

- pochodzenie - krzewinka z Europy południowej

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów

- wysokość -  10-50 cm

- pokrój - krzaczasty, podobny do cyprysika (stąd nazwa), roślina ozdobna z pokroju i liści, rzadziej z kwiatów, pędy ma kruche, szaro kutnerowato owłosione, od dołu zdrewniałe

- liście - drobne, pierzaste, o charakterystycznej srebrzystej barwie, osadzone w rzędach, wyglądają jak małe łuseczki. Liście specyficznie pachną.

- kwiaty  - zebrane w kwiatostany typu koszyczek, składający się wyłącznie z żółtych kwiatów rurkowych, osadzony pojedynczo na pędach kwiatostanowych. Kwitnienie w VII-IX.

- wymagania - Stanowisko słoneczne i suche, gleba przepuszczalna, żyzna, lekko kwaśna

- zastosowanie - doskonała do tworzenia zestawień kolorystycznych z roślinami intensywnie zielonymi i czerwonymi, na kwietniki dywanowe, obwódki, do pojemników, rzadziej roślina doniczkowa. Doskonale znosi cięcie, dlatego można ją formować w niskie żywopłoty.

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15^oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe.

- rozmnażanie - wegetatywne - z sadzonek wierzchołkowych wiosną lub jesienią. Ukorzenione sadzonki wysadzamy na miejsce stałe w V w rozstawie 20cm x 30cm.

Plectranthus coleoides - plektrantus koleusowy

- pochodzenie -  Indie

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość -  pędy długości do 100 cm

- pokrój zwisający, roślina ozdobna tylko z pokroju i liści, pędy delikatne, kruche, wiotkie

- liście - gęsto osadzone na pędzie, jajowate, ząbkowane, lekko owłosione, najczęściej biało obrzeżone. Pędy i liście charakterystycznie pachną, czym odstraszają komary i mole.

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego, drobne niebieskie lub białe

- wymagania - stanowisk słoneczne lub półcieniste, gleba próchniczna, żyzna, lekko kwaśna, stale lekko wilgotna.

- zastosowanie - doskonała roślina do obsadzania pojemników, do tworzenia zestawień z roślinami o intensywnych barwach, może być też stosowana na rabatach jako roślina okrywowa.

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 10-15^oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe.

- rozmnażanie - wegetatywne - przez sadzonki wierzchołkowe pobierane przez niemal cały rok (poza okresem zimowym). Po ukorzenieniu sadzonki uszczykujemy w celu lepszego rozkrzewienia. Na miejsce stałe w ogrodzie wysadzamy w V.

Senecio cineraria (Senecio bicolor, Cineraria maritima) - starzec popielny (mrozy)

- pochodzenie -  Europa południowa, gdzie jest krzewinką

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów,

- wysokość - 20-60 cm

- pokrój krzaczasty, roślina ozdobna z pokroju i liści, kwiaty niepozorne, cała roślina filcowato owłosiona, pędy rozgałęzione w dolnej części, gęsto ulistnione,

- liście - głęboko wcinane, całe białe, filcowato owłosione

- kwiaty - nie stanowią głównej ozdoby rośliny, żółte koszyczki zebrane w baldachogrona

- wymagania - stanowisko słoneczne (tylko wtedy liście wybarwiają się srebrzyście), gleba przeciętna.

- zastosowanie - doskonała roślina do tworzenia zestawień z roślinami o intensywnych barwach, do obsadzania kwietników, obwódek, pojemników, grobów - szczególnie późnym latem i jesienią.

- uprawa - traktowana jako roślina jednoroczna, nie przechowujemy przez zimę.

- rozmnażanie - wysiew nasion w III-IV do inspektu, rozsadę wysadzamy w V na miejsce stałe, w rozstawie 20cm x 20cm.

Coleus blumei - koleus Blumego, pokrzywka brazylijska (Solenostemon scuttellarioides)

- pochodzenie -  Indonezja, Afryka

- nie wytwarza podziemnych organów spichrzowych, zimuje w postaci ulistnionych pędów, pędy czterokanciaste, soczyste, sztywne, kruche

- wysokość - 25-80 cm

- pokrój krzaczasty, roślina ozdobna tylko z pokroju i liści

- liście - podobne nieco do liści pokrzywy, ale nie parzące osadzone parami, jajowate, o brzegach ząbkowanych, bardzo barwne - najczęściej purpurowe, czerwone, żółte w różnych kombinacjach,

- kwiaty bez znaczenia zdobniczego, zebrane w kłosowate kwiatostany, różnobarwne różowe, liliowe, niebieskie, typowe dla rodziny wargowych - grzbieciste

- kwitnienie - latem, w zależności od odmiany. Im później roślina kwitnie, tym dłużej zachowuje  ładny pokrój i ulistnienie.

- wymagania - stanowisko słoneczne lub tylko lekko ocienione, co wpływa na lepsze wybarwienie liści. Gleba próchniczna, zasobna, przepuszczalna. W czasie upałów oraz na pełnym słońcu rośliny wymagają systematycznego, obfitego podlewania, gdyż bardzo łatwo więdną. Rośliny należy systematycznie uszczykiwać, gdyż tylko wtedy uzyskamy rośliny niekwitnące i krzaczaste. Należy też systematycznie usuwać kwiatostany, co poprawi trwałość i pokrój roślin.

- zastosowanie - gatunek doskonały do tworzenia zestawień kolorystycznych na klombach, kwietnikach dywanowych w pojemnikach stojących i wiszących, na obwódki, stosowany też jako krótkowieczna roślina doniczkowa.

- uprawa - przed nastaniem pierwszych przymrozków ulistnione rośliny wstawiamy do jasnych pomieszczeń o temperaturze ok. 15^oC. W czasie zimy umiarkowanie podlewamy. Pod koniec zimy rośliny przycinamy w celu pobudzenia wzrostu nowych pędów, wstawiamy do cieplejszego pomieszczenia, zaczynamy intensywniej podlewać i nawozić. W II-III z nowych pędów możemy sporządzać sadzonki wierzchołkowe. Przetrzymywanie roślin przez zimę jest mało opłacalne, tym bardziej, że rośliny doskonale rozmnażają się z siewu, a w naszych mieszkaniach nie ma dobrych warunków na przechowanie ulistnionych roślin (podobnie jak w przypadku pelargonii - zbyt mało światła przy zbyt wysokiej temperaturze).

- rozmnażanie - wegetatywne - zawsze otrzymamy rysunek liści identyczny jak u rośliny matecznej, z sadzonek wierzchołkowych sporządzanych w II-III, w temp. 20^oC

generatywne - niemal każda siewka ma nieco inną barwę liści i rysunek na liściach, wysiew nasion w I - III, kiełkowanie w temp. 20-22^oC. Podczas przesadzania siewek możemy dokonać selekcji, gdyż rośliny najczęściej znacznie różnią się od siebie barwą liści. Młode rośliny zarówno rozmnożone z sadzonek jak i z siewu wymagają przycinania pędów 1-2 razy w celu dobrego rozkrzewienia. Na miejsce stałe wysadzamy rozsadę w V-VI  w rozstawie 15cm x 20cm.

Galtonia candicans - galtonia biaława (hiacynt letni)

- pochodzenie - Afryka Południowa

- wytwarza podziemnych organów spichrzowych,

- wysokość - do 100 cm

- roślina cebulowa, cebule nie zimują w gruncie i muszą być przechowywane w pomieszczeniach powyżej 0 ^oC. Wytwarza duże, wieloletnie cebule, okryte grubą mięsistą łuską.

- liście - wydłużone, wygięte w rynienkę, długie (ok. 50 cm), niebieskawe.

- kwiaty - białe, dzwonkowate, zwisające, zebrane po 20-30 sztuk w długie grona, na grubym, bezlistnym pędzie kwiatostanowym, przypominającym kwiatostan hiacyntów (stąd druga nazwa). W jednym sezonie z cebuli mogą wyrosnąć dwa pędy kwiatostanowe, jeden po drugim. Kwitnienie VII-VIII.

- wymagania - Stanowisko słoneczne, gleba dobrze uprawiona, zasobna, piaszczysto-gliniasta, średnio wilgotna. W czasie upałów i suszy wymaga nawadniania. W czasie wegetacji należy kilkakrotnie zasilać nawozem wieloskładnikowym.

- zastosowanie - do tworzenia grup na rabatach, kwietnikach, na kwiat cięty.

- uprawa - we IX-X (przed pierwszymi przymrozkami) cebule wyjmujemy z gruntu i przechowujemy podobnie jak inne rośliny wytwarzające organy spichrzowe - w temp ok. 8-10 ^o C, przesypane piaskiem lub torfem. Cebule wysadzamy do gruntu w IV/V w rozstawie 30cm x 50cm.

- rozmnażanie - wegetatywne - z cebul przybyszowych w IV-V. Generatywnie rozmnaża się galtonię rzadziej, ponieważ siewki zakwitają dopiero po 2-3 latach. Wysiew nasion jesienią lub wiosną. W VI wysadza się przepikowane siewki na rozsadnik.